3 maanden later...

Het is vandaag precies drie maanden geleden dat ik vanuit Spanje weer terug naar Nederland keerde. En na drie maanden wordt het ook wel eens tijd om eindelijk mijn laatste weblog te plaatsen. Toen ik net terug was in Nederland had ik het even helemaal gehad met virtuele contacten en het internet in het algemeen en wilde ik alleen nog aan real-life ontmoetingen doen. Maar ik mag jullie natuurlijk geen laatste bericht onthouden en na drie maanden wordt het daar eindelijk wel eens tijd voor!

Even drie maanden terugspoelen dus! De laatste paar dagen in Sevilla waren vreemd, maar ook erg leuk. Loes kwam mij opzoeken en samen zouden we terug naar Nederland gaan. Ik zou de laatste dag ook niet meer naar school gaan. Het afscheid van de school was niet moeilijk, ik had er weinig vrienden meer en ik had het ook gehad met de lessen. Ik was gelukkig heel tevreden met mijn eindniveau Spaans!

Het was heel erg leuk om Loes te zien want ik had natuurlijk al meer dan drie maanden niet meer gezien. En het was zo leuk om haar alle plekjes van Sevilla te laten zien! Ze was er maar twee dagen, dus ik had een mooie planning gemaakt waarin ik haar alles wat ze echt gezien moest hebben in Sevilla kon laten zien en waarin er ook nog tijd was om lekker te eten, op het terras te zitten en bij te kletsen. Het was voor mij ook goed dat Loes er was, want ze hielp me om weer in te zien hoe prachtig Sevilla wel niet was. Na maanden in Spanje en na vele mooie steden zag ik het soms niet meer zo. Misschien is dat ook wel zo omdat vooral de mensen waarmee je bent je tijd maken of breken en ik had niet altijd de juiste mensen om me heen.

Na twee heerlijke laatste dagen was het tijd om definitief de koffers te pakken (ja, ik heb alles wonderbaarlijk genoeg mee gekregen!!) en terug te keren naar Nederland. Het was raar om Spanje te verlaten na zo'n lange tijd, maar ik was er ook helemaal klaar voor om weer terug te gaan naar huis, iedereen weer te zien en mijn leven in Nederland weer op te pakken. Ik kan niet ontkennen dat ik een paar traantjes heb gelaten toen ik Spanje verliet, maar ik keek ontzettend uit om weer naar huis te gaan. Rond half twaalf 's avonds landden Loes en ik in Weeze. Mama, Fons en Edwin stonden ons op te wachten. Het was echt heel erg fijn om ze allemaal weer te zien! Thuis zat papa ook te wachten (die paste niet meer in de auto naar het vliegveld ;)) en ik had direct het gevoel alsof ik nooit was weggeweest. Dat was heel vreemd, ik heb nog geen seconde nodig gehad om me weer aan te passen. Zodra ik thuis een voet over de drempel had gezet was het weer goed. Het was echt zo fijn om weer thuis te zijn en om iedereen weer te zien!

En dat gevoel is gelukkig gebleven. Ik denk nog elke dag terug aan Spanje. Aan de leuke momenten, maar ook aan de momenten dat ik iedereen in Nederland zo mistte. Ik ben nog elke dag blij dat ik mama kan bellen wanneer ik wil en naar Edwin toe kan gaan wanneer ik wil. Ik kan naar huis gaan, bij mijn vriendinnen op bezoek, en iedereen bellen. Ik ben niet meer afhankelijk van het aanwezig zijn van een internetverbinding.

Maar natuurlijk vergeet ik ook de mooie dingen van Spanje niet. Het is een prachtig land, nog mooier dan ik me had voorgesteld. Ik heb zulke mooie plaatsen gezien en ik heb in prachtige steden gewoond. Ik keer zeker nog eens terug naar Spanje en de plaatsen die ik bezocht heb! Ik heb er een geweldige tijd gehad, ondanks de moeilijke momenten en het gemis.

En mijn Spaans? Ik heb hier in Wageningen een Spaanse gevonden die Nederlands aan het leren is, dus we kunnen samen oefenen! Als het goed is hebben we komende week onze tweede ontmoeting! Ik lees nog af en toe in het Spaans en dat gaat ook nog prima. Ik zou het iets beter bij moeten houden en ik hoop dat me dat gaat lukken. Ik wil mijn Spaans niet meer vergeten want ik vind het een geweldige taal. Toen ik de eerste keer met dat Spaanse meisje hier in Wageningen sprak kreeg ik volop complimenten en zei ze dat het net was alsof ze met een Spaanse sprak. Dat was geweldig om te horen natuurlijk!

Ik kan dus wel concluderen dat ik veel geleerd heb in Spanje. Niet alleen Spaans, maar ook veel andere dingen. Ik heb me weten te redden in mijn eentje en ik heb dingen gedaan waarvan ik nooit dacht dat ik ze zou doen en nooit zou kunnen. Bovendien heb ik met sommigen die ik daar ontmoet heb nog steeds contact. Iris en Florence heb ik al een keer gezien hier in Nederland en binnenkort zien we elkaar weer.

Ik heb ook geleerd om de dingen die ik heb, en dan vooral de mensen om me heen, wat meer te waarderen. Wat ik vooral ook heel erg waardeer is het feit dat jullie mijn verhaaltjes hebben gelezen, ook al waren ze soms wat lang ;). En de lieve reacties waren ook erg fijn! Met sommigen heb ik meer contact gehad met anderen terwijl ik in Spanje zat, maar elk berichtje heb ik zo ontzettend op prijs gesteld. Heel erg bedankt dus allemaal!

Ik heb mijn leven in Nederland weer volledig opgepakt, ik zit alweer een hele tijd in mijn kamertje en ik huppel weer vrolijk rond op het lab. Het avontuur in Spanje is afgelopen, maar het avontuur in Nederland gaat verder :).

Nogmaals ongelooflijk bedankt allemaal!

Veel liefs,

Mieke

ps. Ik heb me er nog niet toe kunnen zetten om de ongelooflijke berg foto's die ik heb uit te zoeken. Tegen de tijd dat ik dat gedaan heb krijgen jullie uiteraard een uitnodiging om ze te komen bekijken :)!

Drieëntwintig gehad, nog één te gaan!

Hoe kan iets zo leuk zijn maar je tegelijkertijd ook zo erg uitkijken naar het einde? Is datgene wat na het einde komt nog leuker of idealiseer ik de wereld die zich 2500 km verderop bevindt? Of is het gewoon tijd om naar huis te gaan?

Een week lang heb ik met Iris en Florence rondgereisd. Allereerst ben ik nog een dagje terug naar Granada gegaan. Uiteraard had ik mijn gastmoeder in Granada al dagen van te voren gebeld om aan te kondigen dat ik bij haar op bezoek ging komen! Ze was ook helemaal enthousiast en ontving me met open armen. Taart en aardbeienmilkshakes volgden. Ik heb heel gezellig met haar zitten kletsen en kreeg nog complimenten dat mijn Spaans flink verbeterd was sindsdien ik bij haar weg was gegaan. Toch fijn om dat van zo iemand te horen! Het was echt zó leuk om haar weer te zien en weer even bij haar in huis te zijn. Ik besefte me weer hoe ontzettend veel geluk ik met haar had gehad en wat voor een geweldig mens het is. Daarnaast realiseerde ik me weer wat een geweldige stad Granada was. Vanaf het moment dat ik op het busstation aankwam, de bus naar het centrum van de stad nam en de bekende straten weer aan me voorbij zag gaan had ik eigenlijk wel een beetje een gevoel dat ik thuiskwam. Ik besefte me dat ik me in Salamanca en Sevilla nog niet half zo thuis voelde als in Granada. Ik kon in Salamanca mijn plekje niet helemaal vinden en in Sevilla lukt me dat ook niet. Maar in Granada voelde het direct weer helemaal goed. Sinds ik naar Sevilla was gegaan was Granada ook nog veel mooier geworden en veel groener. Tot mijn verbazing lag er zelfs nog sneeuw op de bergtoppen! Het was een heel fijn gevoel om er weer even terug te zijn maar het maakte me ergens ook wel een beetje verdrietig omdat ik wist dat ik er niet kon blijven. Maar ik weet nu zeker dat ik echt vaker terug ga keren naar Granada om weer even van de stad te genieten en uiteraard mijn gastmoeder te bezoeken. Ik hou van de stad met zijn gezellige sfeer, leuke straatjes, pleintjes, fonteinen, terrasjes, leuke winkeltjes, barretjes en uiteraard de gratis tapas!

Na Granada zijn we naar Jaén gegaan. We kregen van mijn gastmoeder in Granada nog te horen dat we er niet heen moesten gaan omdat de stad echt ‘muy fea' (heel lelijk) was, maar wij besloten uiteraard om het zelf te bekijken. Nu was het niet de meest interessante stad die we gezien hadden maar het was nu ook weer niet muy fea. Het was er wel bloedheet. In Jaén heb ik voor het eerst temperaturen boven de veertig graden meegemaakt en ik kan jullie vertellen dat dat echt wel heel warm is! We konden midden op de dag dus ook niet heel actief zijn. Direct naast de stad lag een heuvel van waaruit je een heel mooi uitzicht scheen te hebben over de stad. Aangezien het overdag te warm was op de heuvel in de felle zon te beklimmen stonden we de volgende dag heel vroeg op. Na een dik uur de toch af en toe redelijk steile heuvel opklimmen kwamen we eindelijk bij het kasteel op de top aan. En toen bleek het gesloten te zijn wegens werkzaamheden... We konden het uitzicht dus niet eens zien! Nouja, we hadden in ieder geval wel goede ochtendgymnastiek gehad. Die middag zijn we nog naar Baeza gegaan, een stadje in de buurt van Jaén. Daar hebben we wat rondgekeken en dat was toch wel een klein en mooi stadje!

Daarna was het weer tijd om terug te keren naar Granada. We wilden namelijk nog naar de Sierra Nevada en het was het makkelijkst om dat vanuit Granada te doen. Bovendien wilde we daarna naar Almería en lag Granada toch op de route. We zijn een dag wezen wandelen in de bergen bij Monachil. Ik was daar al eens geweest maar ik vond het niet erg om nog een keer te gaan want het was er echt prachtig. Bovendien was ik er vorige keer niet heel lang geweest en het zou fijn zijn om wat meer tijd te hebben zodat we wat verder konden wandelen dan ik de vorige keer gedaan had. En ik had toch weer heel veel nieuwe dingen gezien in vergelijking met de vorige keer! De dag erna gingen we naar Las Alpujarras, de witte dorpjes in de Sierra Nevada. Daar was ik ook al geweest maar ook hier wilde ik nog wel een keer heen. Toen ik er was, was het namelijk echt heel erg koud en hingen de wolken heel laag waardoor ik het uitzicht over het dal niet echt gezien had. Bovendien schenen de dorpjes in de lente en zomer heel mooi te zijn met allerlei bloemen op de balkonnen van de huizen. En het was inderdaad heel veel mooier dan begin maart! Met de zon en de blauwe lucht zag het er echt allemaal prachtig uit en heel anders dan de vorige keer. Bovendien bezochten we nu niet dezelfde dorpjes die ik de vorige keer al gezien had. 's Avonds profiteerden we natuurlijk nog even van de gratis tapas in Granada en kon ik Iris en Florence één van mijn favoriete tapasbarretjes laten zien, die ook nog bij ons hostal om de hoek zat.

Daarna reisden we door naar Almería. De busreis naar Almería had ik al eens gemaakt en die is echt prachtig. Een groot deel van de reis zijn de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada in zicht en als je Almería nadert verandert het landschap langzaam in een woestijnachtig gebied. In Almería hadden we moeite om een hostal te vinden en uiteindelijk bleek dat er ook maar iets van vier hostals in de hele stad waren. Niet gek dus dat wij er geen vonden! In de meeste steden in Spanje kom je ze namelijk wel gewoon tegen als je door de stad loopt. Uiteindelijk vonden we toch een kamertje. Almería was best wel leuk en natuurlijk ligt het aan de zee! We zijn toen uiteraard de zee in gedoken! En het water was best wel lekker! Het was frisjes, maar de afkoeling konden we goed gebruiken en we konden best een tijdje in het water blijven. Dat in tegenstelling tot de zee in maart, waar ik met Edwin in ging en waar we ook heel snel weer uit gingen omdat het ijskoud was... Vanuit Almería wilden we ook naar Mini-Hollywood gaan. In de provincie Almería worden namelijk wel eens films opgenomen vanwege het woestijnachtige landschap. Ik was al eens naar een dorpje in de buurt geweest (Tabernas) waar ik een heuvel had beklommen om van het prachtige uitzicht te genieten en Mini-Hollywood lag er vlak bij. Toen we daar waren bleek het een heel groot park te zijn met een dierentuin en alles! Er was een soort van wilde-westen dorpje en daar werd ook een soort filmscène gespeeld. Het was wel een beetje wreed met veel gevechten. Er werd zelfs iemand opgehangen terwijl er allemaal kinderen stonden te kijken... Het park was verder echt super mooi. Het park en de dierentuin op zich waren al erg mooi maar het omliggende landschap maakte het helemaal af! Helaas hadden we uiteindelijk maar zo'n drieënhalf uur om het park te bekijken want er was maar één bus die weer terug ging naar Almería. Er was bovendien niet eens een busstop bij het park, maar we moesten langs de kant van de weg gaan staan en zwaaien. Dus we moesten er op tijd zijn want die bus wilden we uiteraard niet missen..! Terug in Almería hebben we even wat uitgerust en daarna Almería nog bekeken. Het was best een leuke stad. Alle steden in Spanje zijn toch weer heel anders! Daarnaast zijn de mensen in elke stad ook echt anders!

Op zondag was het toen weer tijd om terug te keren naar Sevilla. Ik was eerst nog van plan om met Iris en Florence door te reizen naar Valencia en van daaruit terug te keren naar Sevilla, maar dat was uiteindelijk toch iets te ver in de bus. Ik ben vanuit Nederland volgens mij nog sneller in Valencia en als ik goed zoek naar vliegtickets wellicht ook nog goedkoper. Maar ik had een dikke reis onverwachts rondgereisd dus ik mocht zeker niet klagen! Het was echt super!

Toen ik terugkeerde naar Sevilla had ik dus nog twee weken te gaan. Op het moment ben ik helaas wel een beetje vriendloos. Ik ken wel mensen maar er zijn niet echt mensen waar ik veel mee om ga. Maar dat geeft niet, de laatste twee weken overleef ik dat wel. Bovendien heb ik een mooi things-to-do-lijstje, dus ik vermaak me wel! Zo moet ik bijvoorbeeld nog van allerlei dingen foto's maken in de stad want dat heb ik stom genoeg tot de laatste week laten liggen... En nu besluiten de wolken ineens op te komen dagen en regen in het rond te strooien! In het noorden van Spanje zijn zelfs overstromingen. Gelukkig is het hier zo erg niet. Maar wolken en regen zijn natuurlijk niet mooi voor op de foto... Daarnaast komen er ook steeds meer stakingen in Spanje in verband met de economische crisis hier en die mensen staan natuurlijk ook ontzettend in de weg voor mijn foto! Dus ik hoop dat er nog een paar mooie, stakingsloze dagen komen! Alhoewel een regenachtig en ‘koud' (22 graden ;p) dagje ook wel eens fijn is!

Oh ja, en school... Daar ga ik nu natuurlijk ook weer heen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nu wel een beetje genoeg van heb. Er zijn echt minder studenten dan ooit dus dat is al niet zo gezellig. Ik denk dat de school het op deze manier ook niet meer lang overleeft. Bovendien ben ik alleen maar grammatica aan het herhalen en ik heb nu een andere docent die echt ontzettend saai les geeft. Jammer, want ik had zo'n fantastische grammaticadocente. Gelukkig heb ik al haar goede aantekeningen! Maar goed, een weekje school overleef ik nog wel!

En dan zit het er nu bijna op! Ik heb bijna 23 weken gehad en ik heb er nog één te gaan. Volgende week donderdag komt Loes naar Sevilla toe en dan gaan we zaterdag samen naar huis! Dat is natuurlijk echt super leuk dat ze me helemaal hier in Sevilla komt ophalen! En ik kijk er ook echt ontzettend naar uit om iedereen weer te zien in Nederland! Maar nu eerst mijn "cosas-que-tengo-que-hacer"-lijstje afmaken!

Besos!

Mieke

Het topje van de toren met het beste uitzicht!

Allereerst wil ik iedereen wederom bedanken voor alle lieve berichtjes en steun vanuit Nederland. Dat is echt heel fijn als je in je eentje ver weg zit :)! Ik word er in ieder geval erg blij van! Zoals sommigen misschien hebben gemerkt stonden vorige week mijn foto's ook niet helemaal goed online, ik had ze afgeschermd zodat jullie ze niet konden zien. Erg handig. Omdat ik niet al te vaak op internet zit heeft Edwin het voor me gefikst. Dankjewel lieve Edwin! Dus nu kan iedereen de foto's zien!

En dan is nu tijd om me officieel te gaan schamen...

Want ik weet dat ik misschien veel geklaagd heb in Spanje. Het is ook zeker niet makkelijk geweest en ik heb ook echt moeilijke tijden gehad. Maar de afgelopen week was echt geweldig. Ik zei toch dat ik van extreem verdrietig naar extreem blij kon gaan hier in Spanje? Ik kan niet eens over een emotionele achtbaan praten want soms gaan mijn emoties sneller op en neer dan een achtbaan. Het is meer zo'n toren in een pretpark waarbij je naar boven word afgeschoten en dan weer keihard naar beneden valt. Afgelopen week zat ik zeker in het hoogste puntje.

Zoals ik in mijn vorige verhaal verteld ben ik een paar dagen met Iris en Florence (ja, ik zal de meisjes eindelijk maar eens een naam geven :p) gaan reizen. Afgelopen zaterdag zijn we naar Jerez de la Frontera gegaan.  Dat was echt een leuk stadje, niet al te groot. Jerez is vooral bekend om twee dingen: de Spaanse rijschool, die op zaterdag helaas gesloten was, en zijn bodega's. Bodega's zijn wijnkelders. En uiteraard moest ik, als echt wijnkenner, daar wel een bezoek aan brengen! Het bezoek bij de bodega begon een beetje raar. Ze hadden twee rondleidingen: een Engelse en een Spaanse. Wij wilden uiteraard de Spaanse rondleiding nemen. We kregen een discussie met de vrouw die de rondleiding gaf. Ze zei ons wel vijf keer achter elkaar dat de rondleiding in het Spaans was en dat er ook een Engelse was. Ze scheen maar niet te willen begrijpen dat we Spaans spraken en dat we de Spaanse rondleiding bovendien een stuk beter zouden kunnen verstaan dan de gebrekkig Engelse rondleiding die werd gegeven. Uiteindelijk mochten we wel mee en toen reden we eerst met een treintje door een paar wijngaarden. We stopten op een paar plaatsen waarbij we de wijnkelders te zien kregen, ik heb nog nooit zo veel tonnen met wijn bij elkaar gezien! Het rook er ook wel een beetje raar... Daarna gingen we verder met het treintje en kregen we ook nog meer kelders met tonnen vol wijn te zien. Er was ook een kelder waarbij alle tonnen gesigneerd waren door beroemde personen die de bodega hadden bezocht. Mijn handtekening mocht er helaas niet tussen... Uiteindelijk mochten we nog wijn proeven. We kregen twee soorten wijn te proeven en het was echt niet te drinken! Wat wel lekker was, was het schaaltje chips op tafel. We hadden heel veel smaak te neutralizeren na twee slokken wijn en we hadden ook een beetje honger dus wij hebben als asociale Nederlanders het hele schaaltje leeg gegeten. Na het bezoek aan de bodega hebben we de stad nog wat meer bezichtigd.

De volgende dag zijn we verder gereisd naar Arcos de la Frontera. Dit dorp schijnt ook bekend te zijn in Nederland vanwege het tv-programma ‘De Spaanse Droom' (tenminste, dat heb ik gehoord). Arcos is bovendien het grootste en misschien wel meest bekende dorp van de dorpjes die de ‘pueblos blancos' (witte dorpjes) heten. Ze heten witte dorpjes omdat, juist, jullie raden het al goed, alle huisjes in de dorpjes wit zijn. Arcos ligt een beetje op een berg en ons hostal lag helaas helemaal onder aan de berg. Dus wij hebben onze beenspieren weer erg goed getraind in Arcos! Het was echt een heel leuk stadje (het was best groot en dus bijna een stad te noemen) met een heleboel mooie uitkijkpunten. We hebben die dag dan ook vooral heel erg veel rondgelopen en die avond hebben we ook heerlijk ergens gegeten voor slechts 6.50 euro! En daar kregen we een tweegangen menu voor! En het was echt heerlijk! De volgende dag zijn we naar Bornos gegaan, een wit dorpje iets verderop. Dit dorpje lag aan een groot meer. Eerst hebben we Bornos een beetje bekeken, maar het was erg klein. Daarna zijn we naar het meer gegaan, wat echt heel erg mooi was. Uiteindelijk hebben we daar onze bikini aangetrokken en lekker gerelaxed. Er was ook niemand, op wat auto's of fietsers na die heel af en toe langs kwamen. En op wat jongens na die heel af en toe langs kwamen... Op een gegeven moment besloot ik om eventjes een stukje het meer in te lopen en ja hoor, exact op dát moment besloten twee jongens om hun auto even recht voor het meer te parkeren om van het uitzicht te genieten. Dat uitzicht was ik dus. Een beetje ongemakkelijk, zeker toen ze er gemakkelijk bij gingen zitten met hun handen achter het hoofd... Nouja, ik heb ze waarschijnlijk in ieder geval ook weer een paar leuke minuten bezorgd dus ik beschouw het maar als een goede daad. Het feit dat jongens naar je kijken is nog niet zo erg. Nee, de bejaarden hier zijn veel erger. En dan heb ik het echt over opa's die tegen je brabbelen omdat hun kunstgebit in de weg zit of omdat ze geen tanden hebben. Gewoon enge, perverse mannetjes. In Nederland ga ik vaak bij bejaarden in de buurt zitten als ik niet lastig gevallen wil worden of als er vervelende mensen in de buurt zijn, maar hier is dat niet zo handig. Je zal het niet geloven, maar zelfs bejaarden draaien het raampje van hun auto open om je na te roepen. Of ze gaan een gesprek met je aan en je kletst gezellig met ze mee en uiteindelijk proberen ze je adres te ontfutselen. Ik krijg er gewoon echt de rillingen van. Op deze manier krijg je toch een heel ander beeld van de Spaanse bevolking. Die avond zijn we in ieder geval weer terug gegaan naar Arcos want de volgende dag zouden we van daaruit  verder reizen.

En de volgende bestemming was Ronda! Ik  had al veel gehoord over deze stad en mijn verwachtingen waren dus ook hoog gespannen. En ik werd zeker niet teleurgesteld! Wauw, Ronda is misschien wel de mooiste stad die ik tot nu toe gezien heb in Spanje! Het is niet zo'n groot stadje maar ik vond het overweldigend. De stad ligt op een soort van berg en het oude en nieuwe deel van de stad worden gescheiden door een kloof van honderd meter diep. Vanuit allerlei plaatsen op de stad kijk je de afgrond in en heb je prachtige uitzichten over de kloof en over het omringende landschap. We bleven maar kijken naar de kloof en naar het uitzicht over het landschap, ik kon mijn ogen er niet van af houden. We hebben de kloof echt van alle kanten bekeken en ik heb ook echt te veel foto's gemaakt van hetzelfde uitzicht. Er liep een brug over de kloof en je kon ook helemaal naar beneden lopen, wat wij uiteraard gedaan hebben. De foto's komen zeker nog online, maar ze doen eigenlijk geen recht aan hoe indrukwekkend het uitzicht was. In het echt was het zoveel mooier dan op de foto's! Ik zou jullie graag allemaal in een busje hebben gestopt en ik zou jullie heel graag mee hebben genomen om het jullie te laten zien! Na nog een nachtje te hebben doorgebracht in Ronda moest ik helaas weer terugkeren naar Sevilla terwijl Iris en Florence verder gingen reizen.

Maar niet getreurd! Ik ga gewoon weer snel naar ze toe! Ja, jullie lezen het goed, wederom ga ik spijbelen! Ik word er nog goed in ook! Zijn jullie niet trots op me?

Iris en Florence zijn na Ronda naar Málaga en Granada gegaan, twee steden die ik al gezien heb. Maar daarna gaan ze nog allerlei plaatsen bezoeken die ik nog niet gezien heb en stiekem eigenlijk ook wel zou willen zien. Ik had hen echter niet gevraagd om mee verder te reizen maar toen begonnen ze me ineens over te halen om mee te gaan. Nou, daar hoefden ze niet veel moeite voor te doen want ik was zo om! Dus morgen zal ik weer voor een dikke week op reis gaan! Ik ga voor één dagje naar Granada om mijn gastmama te bezoeken. Daarna gaan we naar Jaen, de Sierra Nevada, Almería en Valencia. En dan moet ik vanaf Valencia heel lang in de bus terug naar Sevilla (ik denk dat het zo'n acht uur is). Maar het zal zeker de moeite waard zijn! En als ik dan terug kom zal ik nog maar zo'n anderhalve week in Spanje te gaan hebben voordat ik terug kom naar Nederland! Dat ik ondertussen een dikke week school mis vind ik niet zo erg. Ik heb dit niveau toch al gedaan en ik heb de toets al gehaald. Bovendien kan ik redelijk vloeiend gesprekken over allerlei uiteenlopende onderwerpen houden, Spaanse mensen verstaan die met een sterk Andalusisch accent spreken (wat inhoudt dat ze de helft van de woorden niet uitspreken), het nieuws volgen, de krant lezen en gewone leesboeken lezen. Bovendien ken ik alle werkwoordstijden en kan ik ze redelijk goed toe passen. Dus over mijn Spaans kan ik meer dan tevreden zijn! Een weekje school meer of minder maakt dan ook niet meer uit en de kans om dit alles te zien krijg ik niet zo snel meer.

Ik kijk dus erg uit naar de reis, zeker aangezien ik nu niet meer zoveel mensen ken in Sevilla. En de tijd in mijn eentje doorbrengen is nu eenmaal niet zo spannend. Hoe blij ik ook ben en hoe leuk de dingen ook zijn die ik hier doe en zie, als ik alleen ben komt de heimwee soms toch nog opzetten. Zeker nu het einde nadert. Daarom ga ik er nog volop van genieten zodat ik hier nog een geweldige tijd ga hebben én zodat het einde razendsnel nadert en ik jullie weer allemaal kan zien!

Ik heb van sommige mensen te horen gekregen dat mijn Spaanse droom niet aan diggelen ligt maar dat ze vinden dat ik hem waar heb gemaakt. En weten jullie wat? Ik denk dat jullie gelijk hebben!

Veel liefs,

Mieke

Hoge bergen hebben diepe dalen

Ik ben niet zo goed in spreekwoorden. Ik ken ook maar weinig Nederlandse spreekwoorden en dan moet ik hier allemaal Spaanse spreekwoorden leren! Dat lukt dus ook niet, meestal onthoud ik ze niet. Maar volgens mij is de titel van deze weblog wel zo ongeveer een Nederlands spreekwoord.

Allereerst wil ik iedereen heel erg bedanken voor de lieve reacties op mijn vorige verhaal. Ik heb me twee weken lang erg slecht gevoeld en het heeft niet veel gescheeld of ik was naar huis gekomen, maar ik heb het toch voor elkaar gekregen om er weer een beetje bovenop te komen zodat ik nog iets moois kan maken van de laatste paar weken. Ik ga hier soms in Spanje van extreem verdrietig naar heel erg blij, dat is best een beetje bizar, vooral omdat het soms zo snel gebeurd.  Sorry voor degenen die ik hoop heb gegeven dat ik eerder naar Nederland zou terugkeren, het zal toch echt pas 19 juni worden, wat overigens vandaag precies over een maand is.

Vorige keer zei ik dat mijn Spaanse droom aan diggelen ligt. Toen ik jonger was heb ik wel eens gezegd dat ik naar Spanje zou willen verhuizen. Het leek me zo geweldig om daar te wonen. Nu, na vijf maanden, moet ik zeggen dat het ook geweldig is om hier te wonen, maar wel slechts tijdelijk. Hoe langer ik hier woon, hoe meer gebreken ik begin te zien en hoe moeilijker het wordt. Ik begin steeds meer in te zien dat we het in Nederland nog niet zo verkeerd hebben. Nee, ik denk niet dat ik een leven in Spanje wil. Dus wees gerust mama, ik blijf in de buurt :). Als ik terug kijk weet ik dat ik niets te klagen heb. Ik heb zoveel dingen gedaan, gezien en geleerd in Spanje. En ik heb nog een maand waarin ik nog een heel lijstje met dingen moet afwerken die ik nog moet doen. Ik heb boven verwachting goed Spaans leren spreken, lezen en luisteren. Zoals Edwin zegt denk ik inderdaad dat ik wat dat betreft mijn Spaanse droom zeker heb gerealiseerd, maar de droom waarin ik Spanje een trede hoger plaatste dan Nederland bestaat niet meer. Hup Holland! Leve de Koningin! Nou ja, jullie begrijpen het wel ;).

In Salamanca ben ik veel met een Nederlands meisje opgetrokken en toen ik in Sevilla kwam was zij hier al vijf weken. Na Salamanca is zij namelijk doorgegaan naar Sevilla terwijl ik een tussenstop heb gemaakt in Granada. Een vriendin van haar zit ook bij ons op school in Sevilla en eigenlijk ben ik bijna de hele tijd met hen opgetrokken. Het is nu hun laatste week in Sevilla, wat inhoudt dat we vorige week en deze week nog ontzettend veel hebben gedaan. Vorige week heb ik ook mijn meest rare dagen in Spanje meegemaakt en dat verhaal wil ik jullie natuurlijk niet onthouden.

Afgelopen week wilden we graag naar een natuurpark, Parque Doñana, gaan dat hier in de buurt ligt. We hadden een excursie geboekt waarmee we met een auto het park in konden. Echter, de excursie begon om half negen 's morgens en zo vroeg gaan er hier helemaal geen bussen. Dus we gingen een dag van te voren al naar een plaats in de buurt van het dorpje van de excursie om daar te overnachten. Via internet hadden we een reservering gemaakt bij een goedkoop hotelletje. Het begon al maf toen we in het dorpje aan kwamen. We hadden geen plattegrond dus we vroegen bij een cafeetje waar het hotel was. De man aan wie we het vroegen wist het niet, en al gauw stonden er zo'n acht mensen mee te discussiëren waar het zou zijn. Uiteindelijk wist iemand het en ging hij ons buiten de weg wijzen. En ja hoor, iedereen moest mee naar buiten om het mee aan te wijzen. Uiteindelijk vonden we het hotel en toen bleek er een groot hek voor de deur te zitten omdat het hotel gesloten was. Er hing gelukkig een telefoonnummer op de deur dus dat belde ik. Ik vertelde de man dat we voor zijn hotel stonden maar dat het dicht was. Hij vroeg of we gereserveerd hadden en ik zei dat we dat gedaan hadden. Waarop hij vroeg waarom wat dat gedaan hadden. Ehm... om te slapen? Na vijf minuten was hij er met de auto en toen vertelde hij ons dat het hotel deze week nog op slot was en dat het hotel volgende week pas open ging. Blijkbaar klopte de reservering op internet niet. Maar hij wilde het hotel wel voor ons open doen. Daar zaten we dan, met z'n drieën in een hotel dat we helemaal voor onszelf hadden. De man bleef maar tegen ons aan kletsen en nodigde ons uit om 's avonds met hem wat te drinken in het hotel. We antwoorden maar niet zo veel op hem. Al snel wilden we weg want we wilden in de duinen gaan wandelen. Dus de man bood aan dat hij ons wel zou brengen. Aangezien we met z'n drieën waren dachten we dat we niet zo'n groot risico zouden lopen. In de auto bleef de man maar kletsen. Al snel kwamen weer erachter dat hij 35 jaar was, gescheiden was en een kind had. Ook vertelde hij dat niemand hem wilde... En toen hij vroeg hoe oud we waren riep hij heel verschrikt dat dat wel heel erg jong was. En ondertussen bleef hij maar rijden en rijden terwijl ik hem drie keer zei dat we niet zo ver konden gaan omdat we nog helemaal terug moesten lopen en het al zes uur 's avonds was. Uiteindelijk luisterde hij en draaide hij om en reed hij terug om ons op een strand dichterbij af te zetten. En hij ging door met vertellen. Hij bezat twee hotels en hij ging een derde kopen, dat een miljoen euro koste. Het werd vreemder en vreemder... Hij zette ons in ieder geval netjes op het strand af en we hebben even afgewacht en we zijn een stukje de andere kant op gelopen maar hij reed gelukkig gewoon weg. We hebben toen heerlijk door de duinen gewandeld en over het strand gelopen. 's Avonds gingen we terug naar ons privé hotel. Ik heb toen even heerlijk gedoucht en een bad genomen want voor het eerst in een maand had ik weer warm water! Wat was dat genieten. Ondertussen gingen de andere twee het hotel bekijken. We moesten er niet te veel over nadenken want een eenzaam hotel riep wel wat horrorverhalen bij ons op. De anderen vonden nog beschimmelde tapas op de bar, die er duidelijk al een tijdje stonden... En er was inderdaad niemand in het hotel. We waren 's avonds op onze kamer blijven zitten en gelukkig hadden we de man niet meer gezien, hij was ons ook niet meer komen halen voor een drankje. Die nacht hebben we slecht geslapen, het was ijskoud in het hotel, dus we waren blij toen het morgen was. Toen we ons net aangekleed hadden werd er op onze deur geklopt... En daar stond hij dan, in zijn pyjama, om ons te vertellen dat we wel moesten haasten omdat we de bus om half acht zouden moeten nemen. Ongelooflijk! Toen we klaar waren en onze sleutel aan hem gingen geven bood hij ons aan dat we op zijn uitnodiging en dus op zijn kosten nog een nacht in zijn hotel zouden mogen slapen. We hebben toen maar vriendelijk bedankt. Wel wilde hij ons naar het busstation brengen en die uitnodiging namen we toen maar aan. In de auto deed hij nog een laatste poging door ons te vertellen dat hij vaak in Sevilla kwam en er deze week ook nog zou komen. Hij vroeg ons waar we woonden en of we een biertje met hem zouden willen drinken. Ik heb hem toen maar afgekapt door te zeggen dat ik geen bier lustte en toen hebben we hem vriendelijk bedankt voor alles. Toen reed hij weg, waarschijnlijk hevig teleurgesteld. En wij waren nog steeds verbaasd over alles. En we wisten niet eens dat dit nog zo'n maffe dag zou worden.

Om acht uur waren we in El Rocío, een klein plaatsje wat aan het natuurgebied grenst en van waaruit onze excursie zou vertrekken. Al snel kwamen we er achter dat het een heel raar plaatsje was, want alle wegen waren onverhard. Maar veel tijd hadden we niet om het plaatsje te bekijken want onze jeep vertrok al snel. We reden over een zandweg en de chauffeur lette niet op en ja hoor, na tien minuten reed hij zich al helemaal vast. Dus wij moesten met z'n allen de jeep uit terwijl de man de auto steeds dieper in het zand begroef. Langzaam begon er ook een vloeistof uit de bumper van de auto te lekken. Uiteindelijk kwam er een andere jeep om hem los te trekken want aanvankelijk alleen resulteerde in dikke zwarte rook uit de uitlaat. Na een tijdje kwam de jeep toch los en nadat de chauffeur nog tien minuten onder de auto had gelegen konden we weer rijden. Ik was een beetje bang dat de auto het nog zou gaan begeven maar hij heeft het helemaal volgehouden. Het natuurgebied waar we in gingen bestond uit een bosrijk gebied, een moerasgebied en een duingebied. We gingen alleen een stuk door het bos en door het moeras. Uiteindelijk was het niet zo heel spannend en gingen we vooral vogels bekijken met verrekijkers. Ik voelde me bijna een bioloog! Ik moest moeite doen om de gids te verstaan want hij sprak met een heel sterk accent en ik ken echt geen dierennamen in het Spaans maar uiteindelijk ging het best wel goed en was ik best een beetje trots op mezelf. En stiekem hadden we ook wel lol in de auto, vooral toen iemand zei dat ze een lynx had gezien. Iedereen vloog meteen met de verrekijker naar één kant van de auto, ik mijn hoofd zag ik de jeep al zou op zijn zijkant vallen door die plotselinge gewichtsverplaatsing. Na vier uur waren we weer terug in El Rocío, tijd om het dorpje te bekijken! En het was echt het mafste dorpje dat ik ooit gezien heb. Het leek wel alsof we jaren terug waren gegaan in de tijd, ik had het idee alsof we ons in het wilde westen bevonden. Alle wegen waren onverhard en ik verwachte ieder moment klapdeurtjes te horen en een cowboy uit een bar te zien wandelen. De kruispunten waren ook gewoon enorme zandvlaktes en de auto's passeerden elkaar gewoon aan de kant waar het goed uit kwam. We liepen ook midden op de weg en als er een auto aan kwam reed hij gewoon om ons heen. Ik kan me niet voorstellen wat een stofbende het daar moet zijn in de zomer en wat een modderwegen het zijn als het regent. En nu bleek dat er deze week een groot feest is in El Rocío, waarbij er een tot twee miljoen mensen in dat kleine dorpje zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe dat ooit mogelijk is... Uiteindelijk namen we de bus weer terug naar Sevilla. Ja, dat waren echt de twee raarste dagen in Spanje. Maar wat hebben we er om gelachen zeg!

Zaterdag was ik ook nog naar een klein stadje (Carmona) vlakbij Sevilla geweest en dat was wel een schattig stadje met veel oude gebouwen, erg mooi en leuk! Het schijnt een van de oudste stadjes hier in Andalusië te zijn. Verder ben ik dit weekend naar een middeleeuwse markt in de stad geweest en dat was echt superleuk. Ze hadden echt zo'n leuke kraampjes en alles was versierd en de verkopers waren verkleed. Ik werd er helemaal hebberig van

Deze week ben ik met die twee meisjes nog veel op pad om van alles in Sevilla te doen en te bezoeken. En zaterdag ga ik een paar dagen met ze op reis. Zij gaan drie weken lang door Spanje reizen en naar de eerste paar plaatsen die ze gaan bezoeken wil ik ook nog graag heen. Ik heb verder nog geen reisgenootjes gevonden dus ik heb besloten om gewoon een paar dagen met hen mee te gaan. Samen reizen is nu eenmaal leuker dan alleen! En aangezien ik ondertussen heb geleerd dat ik best af en toe kan spijbelen (hier in Spanje kan dat tenminste), levert dat ook geen problemen meer op. Als het goed is zullen we naar Jerez de la Frontera, Arcos de la Frontera (een wit dorpje) en Ronda gaan. Daarna zullen zij verder gaan en zal ik terug naar Sevilla gaan om me daar nog een kleine maand te vermaken.

Maak jullie dus allemaal geen zorgen meer, ik ben weer uit mijn dal geklommen en ik maak er nog wat van.

Excuses voor het lange verhaal, maar ik wilde jullie het echt niet onthouden. De volgende keer zal ik jullie alles vertellen over Jerez, Arcos en Ronda!

Liefs,

Mieke

ps. Ja ik heb dit keer eindelijk wat foto's uitgezocht! Ik heb nog steeds geen foto's uitgezocht van Granada, Semana Santa en Sevilla omdat er dat zo belachelijk veel zijn. Ook heb ik nog geen foto's van Cádiz en Córdoba online staan. Maar ik heb wel een hoop andere foto's online gezet! Het zijn de volgende mapjes: Carmona, El Rocío, Feria de Abril, Italica, Matalascañas, Mercado Medieval en Parque Nacional de Doñana. Hier is de link nog een keer: http://picasaweb.google.nl/miekehuijbers/. Veel kijkplezier! Oh ja, en doe geen moeite om mij te vinden want ik sta bijna nooit op de foto :p.

De Spaanse droom

Het leven is Spanje is goed. Het weer is hier goed, het level is relaxt en het land is mooi. Maar de Spaanse droom? Nee, die bestaat voor mij niet. Of moet ik zeggen ‘niet meer'?

Ik ben inmiddels bijna een maand in Sevilla en ik heb alweer veel gezien. Mijn eerste weekend hier ben ik met wat mensen van school naar Córdoba geweest. Dat was een erg gezellige stad met een grote moskee. De kathedraal van de stad zit midden in de moskee. Dat is wel een beetje bizar maar het was wel leuk om te zien! Verder hebben we lekker rondgeslenterd en ook van het zonnetje genoten want het was erg mooi weer! De foto's komen nog... Ooit... ;)

Harriët en Jeltje zijn hier ook een paar dagen hier op bezoek geweest en dat was echt helemaal geweldig! Het was echt zo leuk om weer bij te kletsen over alles en we kwamen bijna tijd tekort. Als je elkaar bijna elke dag op de afdeling ziet en elkaar dan ineens maandenlang niet ziet kun je natuurlijk ook niet zo snel bijkletsen. Harriët was ook net teruggekomen uit Zuid-Afrika waar ze een half jaar was geweest dus haar had ik al zeven maanden niet gezien! We hebben in ieder geval veel gedaan en bekeken en ook lekker in het park gerelaxed en bijgekletst. Ik heb ook alle toeristische trekpleisters van Sevilla met ze bekeken. We zijn naar de kathedraal geweest, waarvan je de toren ook helemaal kan beklimmen. Van daaruit heb je ook een heel mooi uitzicht over de stad en gelukkig hadden we een heldere dag! Dus we konden veel zien. De kathedraal zelf was ook erg mooi, maar ik heb er nu al best veel gezien en uiteindelijk lijken ze allemaal wel een beetje op elkaar. Maar het blijft toch indrukwekkend dat ze die dingen zo lang geleden al konden bouwen. We zijn ook naar het Álcazar, de oude Koninklijke paleizen en bijbehorende tuinen, geweest. Dat was ook erg mooi. Omdat we genoeg tijd hadden om Sevilla te bekijken zijn we ook een dagje naar Cádiz geweest. Dat is een stad aan de zee, het is bijna een eiland maar is nog verbonden met het vasteland door een smalle strook land. In Cádiz hebben we ook weer een soort toren beklommen waarbij we een heel mooi uitzicht over de stad hadden. Ook hebben we een rondje gelopen om de hele stad heen, waarbij het dus net is alsof je een rondje om een eiland loopt. We hadden ook een boekje met wandelroutes door de stad, die allemaal een andere kleur hadden. En toen kwamen we erachter dat ze gewoon lijnen met de kleuren van de wandelroutes in de stad op de grond geschilderd hadden! Hoe bizar, maar wel erg handig, is dat! Het waren dus echt een paar hele leuke dagen met Jeltje en Harriët hier en ik was dus ook wel een beetje verdrietig toen zij weer terug gingen naar Nederland en ik hier moest blijven.

Op school gaat het ook nog steeds goed. Ik heb mijn examen van het niveau ‘avanzado alto' gehaald, wat zich laat vertalen als hoog gevorderd. Stiekem had ik nog wel veel foutjes in mijn grammatica maar het examen was ook echt heel moeilijk en de vragen waren een beetje vreemd. Ik had wel een heel hoog cijfer voor mijn spreek- en schrijfvaardigheden dus daar was ik erg blij mee! Ik heb nu helaas een stapje terug moeten doen in mijn niveau, want er was geen hogere klas. Ik zit nu weer in avanzado (gevorderd), maar dat is wel prima want ik beheers alle grammatica echt nog niet perfect. Ik moet ondertussen ook wel aan mijn vocabularia gaan werken, want dat is op dit moment de beperkende factor in het lezen, schrijven en spreken in het Spaans. Maar ik ben ermee bezig! Ik ben op het moment Harry Potter aan het lezen in het Spaans en dat gaat al super!

Tot dusver klinkt het allemaal erg goed. Hoewel ik vorige keer nog zei dat het goed ging, dat ik niet meer gestresst was en dat ik me er bij neer had gelegd dat ik tot 19 juni in Spanje zou zijn word ik de laatste tijd weer gekweld door ernstige heimwee. Ik weet niet zeker of ik het heimwee moet noemen. Ik begin me gewoon steeds meer te ergeren aan dingen in Spanje en ik begin steeds meer te verlangen naar Nederland. Het is lastig om hier in Sevilla vrienden te maken. Er zijn weinig mensen op school, het is echt leeg en saai daar. Er zijn bijna alleen Nederlanders en er zijn weinig mensen die me liggen. Gelukkig is er nog een meisje waar ik in Salamanca ook mee omging, zij is nu ook in Sevilla. Over een dikke week gaat ze helaas weg. Ik ben er nu hard aan het werken om nieuwe vrienden te maken maar het valt niet mee. Ik heb soms ook niet zoveel zin om weer nieuwe vrienden te maken, het kan een redelijk vermoeiend proces zijn en het is iets wat ik al zo vaak gedaan heb hier in Spanje. Ik weet dat ik het nog een keer moet doen maar het is niet makkelijk meer. Bovendien zijn er weinig mensen om bevriend mee te maken dus dat maakt het er nog lastiger op. Ik zal heel erg blij zijn om straks in Nederland weer mijn oude vrienden te hebben en met hen dingen te doen! Ik kijk daar ook erg naar uit! Maar dat is niet het enige waar ik naar uit kijk. Ik ben niet meer verhuisd omdat ik me uiteindelijk heb bedacht dat het nergens perfect is en ik wilde niet weer het hele verhuisproces meemaken. Verhuizen zou namelijk weer een zware week van wennen en aanpassen betekenen. Na alle voor- en nadelen tegen elkaar afgewogen te hebben heb ik dus besloten om te blijven. Ik voel me nu ook wel redelijk goed in het hok wat ik mijn kamer mag noemen, maar mijn gastgezin is nog steeds niet geweldig. Ik heb geleerd met mijn gastmoeder om te gaan maar ze irriteert me soms vreselijk met haar betweterige gedrag en harde gepraat. De douche is vaak nog steeds ijskoud en het eten is echt niet lekker. Als ik thuis ben horen uitgebreid douchen en lekker eten dus bij de dingen die ik als eerst ga doen! Ik begin me buiten mijn gastgezin en school ook gewoon aan de Spanjaarden te ergeren. Ze doen alles zo langzaam, praten zo hard en irriteren me soms ontzettend. De mensen van Andalusië zeggen dat ze zo open en hartelijk zijn maar op mij komen ze vaak betweterig en ook chagrijnig over. Ze doen wel hartelijk maar op een manier die me op de zenuwen werkt. Ik moet ook niks verkeerds zeggen over Sevilla, want dan krijg ik een heel betoog te horen over waarom in Sevilla alles beter is dan in andere Spaanse steden. En waar ik op het moment helemaal stapelgek van word zijn de Spaanse jongens. Blonde lange meisjes blijken interessant te zijn, dat heb ik wel gemerkt. Ik heb nog nooit zoveel aandacht gehad en dat bedoel ik niet op een positieve manier. Dat ze me nakijken kan ik nog wel hebben, maar soms gaat het te ver. Ik word best vaak lastiggevallen en dat wordt echt ontzettend vervelend na een tijdje.

Makkelijk is het dus niet meer in Spanje en hoe langer ik hier ben hoe meer ik erachter kom dat Spanje niet perfect is en dat Nederland op heel veel vlakken een veel aangenamer land is om te wonen. Hoewel er nog genoeg te zien is en er genoeg dingen zijn om van te genieten verlang ik ontzettend naar huis. Ik ben nog niet klaar in Spanje, ik heb nog lang niet alles in Sevilla gezien en ook mijn lijstje met plaatsen en steden in de buurt van Sevilla die ik nog wil bezoeken heb ik nog niet afgewerkt. Toch zou ik zo het vliegtuig naar huis willen pakken om weer thuis te zijn en om iedereen weer te zien. Stiekem tel ik de dagen echt af en in de tussentijd doe ik mijn best om er nog wat van te genieten.

Mijn Spaanse droom ligt aan diggelen. Mijn Nederlandse droom is groter dan ooit. Ik zie jullie allemaal over een dikke vijf weken!

Besos,
Mieke

...hallo Sevilla!

Het is me gelukt om al mijn spullen weer in mijn koffers te krijgen en te verhuizen, alhoewel ik echt wel wat spullen naar Nederland moet krijgen voordat ik uit Spanje weg ga omdat ik anders met een ernstig overgewicht aan spullen het vliegtuig instap. Dat is met name te danken aan het feit dat ik wat boeken heb gekocht die nogal zwaar zijn (ja, als een echte nerd heb ik grammaticaboeken en boeken over Granada gekocht...). Gelukkig komen Jeltje en Harriët me morgen opzoeken. Ze zullen niet alleen wat van mijn spullen en winterkleding mee terug naar Nederland nemen, maar ze zullen ook mijn zomerkleding meebrengen. Ik heb natuurlijk wel wat hier, maar de echte zomerkleding mis ik nog. En reken er maar op dat ik die deze week behoorlijk mis! Alhoewel het vorige week nog regende is het hier nu zo'n 30 tot 35 graden. Ik loop in een hempje naar school toe 's morgens en ook 's avonds laat heb ik niet eens een vestje nodig om over straat te gaan. Het weer deze week kom je in Nederland alleen tegen op een hele hele goede zomerdag. 's Middags is het ook wel te warm om echt actief te doen maar gelukkig zijn er veel parken waar het wel prima vertoeven is. Sevilla... ja, het is zeker anders dan Granada! Niet alleen het weer is nu anders, de stad straalt echt de sfeer van een grote stad uit, de mensen voelen anders en de stad voelt gewoon anders aan. Waar Granada nog knus was straalt Sevilla meer ‘stad' uit. Gelukkig is de sfeer niet zo als in Madrid, daar is het nog extremer. Sevilla is zeker wel een mooie stad, heel anders dan Granada. Er zijn veel parken en de kathedraal en het Alcazar zijn natuurlijk bekend. Ik heb ze nog niet van binnen bekeken want dat ga ik gezellig met Jeltje en Harriët doen komend weekend! Verder word de stad ook gekenmerkt door de grote rivier die langs de stad oploopt en waar veel mooie plekjes te vinden zijn.

Vorige week was het een bijzondere week in Sevilla. Het was namelijk de ‘feria de abril'. Hebben jullie wel eens de typische foto's van Andalusië gezien met vrouwen in flamencojurken, Spanjaarden die Sevillanas (een dans die lijkt op flamenco) dansen, paard met wagens waar mensen net gekleed in flamencojurken inzitten en paarden met mannen net in het pak en een grote hoed en vrouwen in flamencojurk achterop? Ik dacht dat dit het beeld was van Spanje dat toeristen hadden maar dat het niet echt bestond, maar de traditie blijkt nog springlevend te zijn. Alhoewel het in werkelijkheid toch vaak uitdraait op een groot drinkfestijn heb ik het vermoeden... De feria de abril houdt in ieder geval in dat er een terrein is met ontzettend veel tenten. De tenten, caseta's genoemd, lijken soms hele bars of restaurants. Ze zijn privé eigendom, mensen of bedrijven betalen iedere maand geld om tijdens de feria een tent te hebben. Je komt er dus ook alleen in als je mensen kent. Iedereen loopt netjes gekleed over het terrein, ik heb nooit geweten dat er flamencojurken in zoveel modellen, zoveel kleuren en met zoveel verschillende patronen waren. Zelfs de kinderen waren helemaal opgedoft, het was echt heel schattig om kleine meisjes in flamencojurken te zien. Ook was er een onophoudelijke stoet met paarden (met en zonder wagen) over het terrein die mensen naar hun caseta brachten. Het was erg bijzonder om te zien. Er was ook een grote kermis bij de feria met heel veel attracties en ook echt een paar grote attracties die je in Someren op de kermis niet gauw zal zien ;). En ja, alle kinderen gingen met hun mooie jurken in de attracties. Ik zag een meisje in een botsautootje en haar hele jurk vulde de botsauto op. De feria duurt een hele week en ik heb me prima vermaakt door daar rond te kijken, zowel 's middags als 's avonds ben ik een aantal keer gaan kijken. Er zijn bewoners van Sevilla die echt de hele week naar de feria gaan en ontzettend veel geld uitgeven. Het gaat is uiteindelijk gewoon een groot sociaal feest en er wordt veel gedronken en gegeten. Ik ben uiteindelijk ook nog met een paar anderen in een caseta geweest omdat de huisbaas van een meisje dat ik kende een caseta had. Het was wel leuk om een caseta in te gaan, maar ik voelde me daar toch een beetje ongemakkelijk in mijn gewone kleren en je bent gewoon een ontzettende buitenstaander. Toch heb ik nog wel even gekletst met een Spaans meisje dus dat was wel erg leuk. De feria werd afgesloten met een groot vuurwerk, erg mooi was dat. Dus het was een bijzondere eerste week hier in Sevilla!

Maar naast de feria en in het park liggen moet er natuurlijk ook naar school gegaan worden. En na Granada was het wel even schrikken om op een school te belanden waar bijna alleen maar Nederlanders zitten... Ik baal daar wel een beetje van want ze kijken je ook raar aan als je Spaans tegen je praat, ik kom immers toch uit Nederland? De lessen op school zijn gelukkig wel erg leuk. In Granada zat ik in een niveau dat een beetje te laag voor me was, maar hier ben ik ineens in de hoogste klas op school geplaatst. Ik dacht eerst dat dat iets te hoog gegrepen zou zijn, maar het gaat eigenlijk erg goed. We leren heel veel grammatica en ik krijg ontzettend veel aantekeningen en grammaticaregels. Maar daar ben ik eigenlijk wel blij mee want stiekem ben ik een ontzettende nerd omdat ik grammatica erg leuk vind. En ik heb het idee dat ik nu heel veel leer. Ik snap soms nog steeds niet waarom ze mij in deze klas hebben gezet en niet een klas lager maar het gaat gewoon goed dus ik doe nu ook echt mijn best om in deze klas te blijven. Ik wil mede hele graag in deze klas blijven doordat ik mijn leraren echt heel erg goed en aardig vind. De leraren van de klas onder mij zijn daarentegen minder fijn, althans dat is wat ik gehoord heb. Er zijn op school overigens maar vier klassen, en tussen sommige klassen zit twee maanden niveauverschil wat echt ontzettend veel is en wat ook wel raar is. De meeste mensen belanden dan namelijk in een klas onder of boven hun niveau.

Ik woon hier ook weer in een familie maar ik weet nog niet zeker of ik hier blijf. Mijn gastgezin bestaat uit een gastvrouw. Zij is weduwe en neemt studenten in huis. Naast studenten in haar huis heeft ze nog een ander appartement een straat verderop waar studenten kunnen wonen. Ik woon in het appartement een straat verderop. Ik kon in het begin niet zo goed overweg met mijn gastvrouw. Ze was aardig, maar op de een of andere manier voelde ik me heel ongemakkelijk bij haar en irriteerde ik me echt aan haar. Bovendien voelde ik me echt niet op mijn gemak in haar huis of in het appartement waar ik woonde. Het ging de eerste paar dagen hier in Sevilla dus ook echt niet goed en het leek erg op het begin van Salamanca, alhoewel ik me toen waarschijnlijk nog wel iets slechter voelde. Om drama's zoals in Salamanca te voorkomen heb ik op school meteen aangekaart dat ik misschien wilde verhuizen, maar dat was moeilijk omdat de meeste gastgezinnen vol zaten. Ik zit nu nog steeds in hetzelfde gastgezin, maar het gaat beter. Ik voel me wat beter op mijn gemak, zowel bij mijn gastvrouw als in beide appartementen. Misschien wil ik nog steeds wel verhuizen als er een plek is in een ander gastgezin, want ik weet dat het wel een stuk leuker kan dan dit en bovendien wil ik meer Spaans spreken, zeker nu dat ook lastig is op school. Maar dat is allemaal nog een beetje afwachten. Maar nu het beter gaat is het niet zo erg, ik houd het nog wel een tijdje vol.

Op dit moment ben ik nog een kleine twee maanden in Spanje en ik heb me er op de een of andere manier nu pas eindelijk bij neergelegd dat ik nog tot 19 juni in Spanje ben. Het heeft lang geduurd maar volgens mij is het eindelijk gelukt. Ik ben nu rustig en ik voel me niet meer zo gestresst en ik zit nu in dat de tijd erg snel gaat en dat het erg snel juni zal zijn. Ik begin wel steeds meer dingen aan Nederland te missen. Ik mis mijn familie, Edwin, mijn vrienden, mijn eigen bed, een fatsoenlijke douche, een kamer of eigen plekje waar ik me thuis voel, mijn eigen spulletjes, Nederlands eten, etc. Maar voor nu zal ik het nog even moeten doen met alles dat ik in Spanje heb en dat is ook niet verkeerd.

Hopelijk gaat daar in Nederland ook alles goed en hebben jullie ook wat meer zon gehad. Ik zie jullie allemaal over twee maanden! En Jeltje en Harriët: tot morgen!! Ik heb er ontzettend veel zin in!

Liefs,

Mieke

Tot ziens Granada

Ik kan het niet geloven, maar mijn tijd in Granada zit er alweer bijna op... Hoe langzaam de tijd in Salamanca in de eerste paar weken ging, zo snel is de tijd hier in Granada voorbij gevlogen! De tijd in Granada was echt zo geweldig leuk dat ik het nu gewoon jammer vind dat ik Granada moet verlaten. Natuurlijk heb ik nog wel af en toe nog een paar momentjes van heimwee gehad maar die gingen redelijk snel weer over en waren ook lang niet zo heftig als in Salamanca. Het was gewoon leuk in Granada!

Ik had het dan ook erg getroffen met mijn gastgezin. Mijn gastmoeder is echt een geweldig mens en ze doet er ook echt alles aan om je helemaal op je gemak te laten voelen en om je verblijf zo fijn mogelijk te maken. Bovendien had ik een super leuk huisgenootje, een meisje uit de Verenigde Staten. En je zou het niet verwachten, maar we hebben samen ontzettend veel Spaans gepraat! Natuurlijk hebben we ook af en toe Engels gesproken omdat je af en toe gewoon lekker uitgebreid en veel wilt kletsen, maar Spaans moest ook geoefend worden! Ook met mijn gastmoeder heb ik heel erg veel gepraat en mijn mondelinge Spaans is daarom ook flink verbeterd in Granada. Naast mijn Amerikaanse huisgenootje, met wie ik het grootste deel van de tijd op ben getrokken, had ik een paar erg gezellige vrienden hier. En ik heb helemaal geen Nederlandse vrienden gemaakt! Ik hoor hier steeds van iedereen dat er zoveel Nederlanders zijn, maar op de een of andere manier ontmoet ik ze gewoon niet! En daar ben ik erg blij mee want in Nederland zijn genoeg Nederlanders en ik vind het juist leuk om mensen uit verschillende landen en verschillende culturen te leren kennen. Bovendien is het beter voor je Spaans want we praten vaak in Spaans, onder andere omdat sommige mensen uit Japan en China geen Engels spreken. Afgelopen week gingen we ook nog met een aantal mensen ergens naar toe en soms vragen ze uit welk land je komt omdat ze dat soort statistieken over toeristen bijhouden. En toen zeiden wij dus: Nederland, Frankrijk, Verenigde Staten, Japan, Zweden en China. Geweldig toch!

Naast de mensen heb ik ook van de stad en de omgeving heel erg genoten. Er is hier zoveel te doen en te zien en afgelopen weekend ben ik zelfs nog naar een mooie wijk in de stad gelopen die ik nog helemaal niet gezien had! De stad is groot, maar nog wel overzichtelijk en erg gezellig. Bovendien heeft de stad zoveel verschillende dingen te bieden waardoor ik me er iedere dag weer kon vermaken. Ook van de omgeving heb ik heel veel gezien, ik vind Andalusië echt een prachtige regio! Als ik straks in Sevilla ben ga ik daar zeker ook weer veel tripjes maken in het weekend want er liggen een heleboel mooie plaatsen en steden in de buurt! Wat dat betreft ben ik blij dat ik nog niet naar huis ga, want ik heb nog lang niet alles bekeken wat ik wil bekijken!

Zoals ik al eerder zei is mijn mondelinge Spaans er hard op vooruit gegaan hier in Granada. Mijn grammatica is er daarentegen helaas niet zo hard op vooruit gegaan als ik gehoopt had, hoewel ik toch ook wel weer een heleboel nieuwe dingen geleerd heb. De lessen gingen vooral in het begin een beetje te langzaam voor me. Bovendien vind ik de lesmethode van de school niks. Ik ben hier niet naar dezelfde school gegaan als in Salamanca, waar ik de lesmethode juist wel weer heel goed vind. In Sevilla zal ik weer naar dezelfde school gaan als in Salamanca Hier in Granada moesten we een boek kopen dat we nauwelijks gebruikt hebben. Iedere les werden er losse blaadjes uitgedeeld met wat grammatica en oefeningen waardoor ik nu heel veel losse blaadjes heb en geen goed grammaticaoverzicht. Het is allemaal erg rommelig. Ik ben natuurlijk zelf ook een dikke week weg gebleven op school toen Edwin hier was, maar dat heb ik allemaal prima kunnen inhalen zonder eigenlijk extra te hoeven werken. Ja, ik zou nog bijna lui worden hier in Spanje! Lui in studeren dan, want het huis uit gaan doe ik meer dan ooit. Mijn beenspieren zijn nu ontzettend getraind want ik kan soms op een dag wel tot vier uur lang wandelen. Ik denk dat ik met twee uur per dag wandelen wel een mooi gemiddelde te pakken heb! Dus nee, helemaal lui ben ik nog niet!

Zondag ga ik dus naar Sevilla toe! Dit keer hoef ik gelukkig geen dag lang te reizen zoals ik dat van Salamanca naar Granada moest, dit keer is het maar drie uurtjes in de bus. Hoewel ik het jammer vind om Granada te verlaten heb ik ook erg veel zin om naar Sevilla te gaan. Bovendien gaan de vrienden die ik hier gemaakt heb binnenkort ook wel weer terug naar hun eigen land. Sevilla schijnt ook een erg mooie stad te zijn. Ik heb al wel wat verhalen gehoord want veel studenten op mijn school gaan natuurlijk naar Sevilla om de stad te bezoeken. Dus ik ben erg benieuwd en ik heb ook  veel zin om Sevilla en de omgeving van Sevilla te ontdekken. Ik kan echter alleen maar hopen dat ik het met mijn gastgezin weer net zo goed tref als hier en dat ik op school leuke mensen tegenkom om mee om te gaan en mee te reizen. En ik hoop dat ik in de laatste twee maanden mijn Spaans nog naar een wat hoger niveau kan tillen!

Ik heb nog steeds mijn foto's van Granada niet uitgezocht, die komen nog online, desnoods pas als ik thuis ben! Maar ze komen zeker! Ik heb één mapje nieuwe foto's geplaatst van mijn uitstapje naar de Sierra Nevada (http://picasaweb.google.nl/miekehuijbers/). Mijn volgende berichtje zal vanuit Sevilla zijn. De laatste bestemming van mijn Spanje-reis... Nog een kleine 2.5 maanden en ik ben weer in Nederland! Maar nu eerst nog even genieten hier!

Liefs, voor de laatste keer vanuit Granada,

Mieke

Vakantie en Semana Santa!

Een vakantie houden binnen een vakantie... Het lijkt misschien lastig maar dat valt best mee! Zelfs ik kan het!

Ik moet eerlijk toegeven dat het leven hier in Spanje best wel op een grote vakantie lijkt. Ik ga twintig uur in de week naar school en ik studeer thuis nog wat, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken met de studeerstress die ik in Wageningen had. Ik doe hier bijna iedere dag leuke dingen en ik ga zo ongeveer ieder weekend op pad naar een andere stad, het strand, de bergen, of verzin maar wat! Ook 's avonds lijkt het soms wel iedere dag zaterdagavond.

En toen ik druk was en midden in deze soort van vakantie zat kwam Edwin mij opzoeken in Spanje! Natuurlijk wilde ik geen twintig uur verspillen aan school in de week dat Edwin er was dus toen besloot ik om maar echt helemaal vakantie te houden! Edwin kwam op vrijdag 19 maart aan het eind van de middag op het vliegveld van Málaga aan en natuurlijk stond ik al de hele dag te stuiteren. Wonderbaarlijk genoeg was ik maar een uurtje eerder in Málaga dan Edwin, normaal gesproken zou ik al drie uur daar ongeduldig staan te wachten! Het was echt fijn om hem weer te zien, maar toen hij naar me toe kwam lopen twijfelde ik toch even of ik moest doen alsof ik hem niet kende. Hij had zijn motorpak en skischoenen aan omdat die niet in de koffer pasten... Hij zag er niet alleen een beetje belachelijk uit maar had het ook heel erg warm aangezien hij zijn normale kleding nog onder het pak aan had. In ieder geval had hij alles over voor het skiën...

Het weekend hebben we doorgebracht in Málaga. Op zaterdag hebben we Málaga verkend en op zondag zijn we naar Nerja gegaan. Dat is een plaatsje vlakbij Málaga wat een mooi strand en mooie uitzichten heeft. Helaas was het regenachtig dus dat maakte het allemaal wel een stuk minder mooi. Toen zijn we nog wel naar de grotten van Nerja geweest, die waren echt gigantisch en heel indrukwekkend!

Op maandag hebben we toen de bus naar Granada genomen waar we de rest van de tijd hebben doorgebracht. We hebben Granada verkend en we zijn naar het Alhambra geweest. We zijn ook naar het wetenschapsmuseum geweest en daar kwamen Edwin en ik natuurlijk helemaal los. We waren net twee kleine kindjes die in de speeltuin geplaatst waren (zijn we dat niet altijd?). We moesten natuurlijk alles proberen en we waren bijna letterlijk in het rond aan het springen in de wetenschapszaal die bedoeld was voor kinderen tot zeven jaar... Laten we het er op houden dat we in ieder geval passie voor ons vakgebied hebben! Ik heb in ieder geval met Einstein op een bankje gezeten, een erlenmeyer vastgehouden voor Curie en met Darwin aan tafel gezeten. En dat allemaal op één dag! Doe dat maar eens na! Het museum was zo groot en er was zoveel te doen en zien dat Edwin en ik er maar liefst zes uur hebben doorgebracht. En ja, op het einde zijn we heel snel door de laatste twee tentoonstellingen die ik wilde zien heen gegaan omdat het museum ging sluiten...

Maar we moesten er natuurlijk wel voor zorgen dat ik niet teveel ging nadenken en dat we niet te veel dingen gingen doen waarbij ik op moest letten want dan zou ik nog eens moe en overwerkt kunnen raken hier in Spanje. We zijn ook twee dagen gaan skiën! Dan had Edwin die skikleding in ieder geval ook niet voor niks meegenomen ;). Aanvankelijk zouden we meerdere dagen gaan skiën maar uiteindelijk zijn het er dus maar twee geworden... Edwin had al wat ski-ervaring dus hij was mijn privé-instructeur want ik kon nog helemaal niet skiën! En eigenlijk ging dat best wel goed! De eerste morgen ging het erg goed en 's middags werd ik ineens bang en lukte het niet meer zo goed. Toen hebben we het de volgende dag nog eens geprobeerd en 's morgens was ik nog steeds een beetje bang en toen hebben we goed geoefend en toen ging het 's middags weer helemaal goed! De sneeuw was op sommige plaatsen wel een beetje papperig aan het worden, het was immers ook al flink mooi weer aan het worden in Spanje. Het is sowieso wel erg apart dat je in Zuid-Spanje kunt skiën! Bij helder weer kan je vanaf de bergtoppen zelfs Afrika zien liggen! Dat hebben we helaas niet gezien. Naast skiën hebben we die twee dagen wel meer geleerd. En dat is dat je niet moet vergeten om je gezicht in te smeren met zonnebrandcrème als je gaat skiën... Na dag één waren onze gezichtjes erg rood. Mijn gezicht had al een beetje zon gezien in Spanje dus was iets minder rood dan dat van Edwin. Over zijn nek maar niet te spreken. Op dag twee hebben we ons maar goed ingesmeerd maar toen was het al te laat. Vergeleken met Edwin was er met mijn gezicht ook nauwelijks iets aan de hand, ook al was mijn gezicht flink rood. Edwin kreeg al snel allemaal blaasjes op zijn gezicht en hij kon niet eens meer naar me lachen. Sorry Edwin, ik weet dat je pijn had, maar dat je niet meer naar me kon lachen vond ik nog wel het allerergste! Dan ben je tien daagjes hier en dan kan je van die tien dagen vijf dagen niet eens lachen! Verdorie! Dus we liepen er fraai bij met onze rode hoofden en mensen hebben ons vast raar aangekeken. Maar dat doen ze altijd al dus dat maakt eigenlijk niet uit!

Om het contrast met het skiën nog groter te maken zijn we op onze laatste dag samen naar het strand gegaan! Daar hebben we heerlijk in de zon gelegen en ja, Edwin moest natuurlijk de zee in! En ik kon natuurlijk niet achterblijven dus ik ging mee. Maar we gingen ook heel heel snel de zee weer uit. Het was echt heel erg koud! Maar we zijn er toch maar mooi in geweest in maart! Op maandag 29 maart ging Edwin helaas weer terug naar Nederland dus toen kwam het gevreesde afscheid... Het afscheid was verre van leuk en niet makkelijk, zeker niet nadat we tien dagen non-stop met elkaar hadden doorgebracht. Maar het waren echt geweldig leuke dagen!

Ik dacht dat ik de hele week erg verdrietig zou zijn nadat Edwin zou zijn vertrokken maar daar had ik helemaal geen tijd voor! Toen Edwin vertrok begon namelijk Semana Santa in Spanje! In de week van Pasen zijn er in Spanje, en met name in Andalusië, een heleboel processies. Er waren hier in Granada enorm veel toeristen en je kon je bijna niet door de stad verplaatsen. Bovendien kon je nergens heen omdat alle wegen afgesloten waren en het was onmogelijk om ergens over te steken vanwege de processies. Het werd zelfs een uitdaging om op bepaalde plaatsen in de stad te komen. Het leek wel een doolhof. Ik weet niet de precieze achtergrond en alle details van Semana Santa, dat zou ik nog even na moeten zoeken maar vanwege een gebrek aan internet komen dat soort dingen er niet echt van. Het zijn in ieder geval religieuze (katholieke) optochten waarbij mensen met punthoeden en bedekt gezicht over straat lopen. Ja, exact de outfits zoals de klu-kluxs clan die heeft, zij schijnen de outfits van de processies van Semana Santa overgenomen te hebben. Waarom is voor mij ook een raadsel en ook mijn docent op school wist het niet... In de processies worden verder ook hele altaren en ‘tafels' met standbeelden van Jezus en Maria meegesleept. En nee, daar zetten ze geen tractor voor zoals ze bij de carnavalsoptochten doen! Ze zetten er gewoon een stuk of 25 mensen onder die dat enorm zware ding moeten tillen. Het moet enorm zwaar zijn, ik kan het me niet voorstellen. Voordat Semana Santa begon zag je de mensen al regelmatig oefenen in de stad, alleen dan stonden er geen standbeelden en eerbetonen op de wagens maar lagen er gewoon stapels stenen op. Het is ook ingewikkeld om een bocht te nemen en dat soort dingen, dat duurt ook enorm lang. Het is interessant om de processies te zien en ik heb er ook veel gezien, maar na een weekje was het ook wel genoeg. We hadden donderdag en vrijdag ook vrij van school (nog meer vakantie!) en toen heb ik ook nog een hoop dingen in en om de stad bekeken en gezien.

Afgelopen weekend ben ik ook nog met een aantal mensen naar een dorpje vlakbij Granada gegaan van waaruit je makkelijk naar de Sierra Nevada kon wandelen. Dat was echt erg mooi! De natuur was erg mooi en indrukwekkend en het was ook heerlijk om even weg te zijn van de drukte in de stad met alle processies.

En met al deze activiteiten is de tijd natuurlijk voorbij gevlogen... Op zondag 18 april ga ik alweer naar Sevilla waar ik mijn laatste negen weken in Spanje zal doorbrengen! Ik heb er erg veel zin in, maar ik vind het ook jammer om uit Granada weg te gaan. De stad is echt leuk en ik heb hier een geweldige tijd gehad en ook hele leuke mensen leren kennen. Bovendien is mijn gastgezin echt super, daar heb ik het echt mee getroffen. De vrouw bij wie ik woon is zo geweldig lief en bovendien is de andere studente uit de Verenigde Staten die hier ook woont heel erg gezellig. Ik ga heel veel met haar om en zij gaat hetzelfde weekend dat ik naar Sevilla ga terug naar Amerika. Dus dat komt mooi uit! We hebben samen ook nog een hele lijst met allerlei dingen die we nog willen doen, dus die laatste dagen hier zullen voorbij zijn voordat we het weten.

Ik heb de foto's van de meeste tripjes die ik buiten Granada heb gemaakt al uitgezocht, maar aan de enorme stapel foto's die ik van Granada zelf heb ben ik nog niet toegekomen. Het zijn er ook erg veel dus ik weet niet wanneer ze gaan komen. Maar er is nu al genoeg om te bekijken. Hier is de link nog een keertje: http://picasaweb.google.nl/miekehuijbers/.

Als je deze laatste zin nog leest is dat erg knap, want het was een erg lange update! Van mijn belofte om iedere week een update te plaatsen komt niks terecht, daarom zijn de updates maar extra lang! Ik zal proberen de volgende iets sneller te plaatsen en korter te maken maar ik kan niks beloven...

Besos!

Mieke

Volgende pagina »